Knoch, Ute (2009). Diagnostic Writing Assessment. The Development and Validation of a Rating Scale. Frankfurt: Peter Lang. ISBN 978-3-631-58981-6
(bertsio elektronikoa: pdf, 2,8MB)
Ute Knoch-en tesia da, Auckland Unibertsitatean aurkeztua. Kontu asko dira interesgarri ikerketaren ikuspegitik, besteak beste hauek aipatu nahi nituzke:
- Diagnosirako probak egiaztatzeko proben desberdinak izan behar dute: ariketa zehatzagoak, eskala bereziak eta berehalako feedbacka
- Idatzizkoaren ebaluaziorako ikerketak hiru multzotan sailka daitezke: probagilea (candidate), zeregina (task) eta balioztatze sistema (rating). Hiru kategoria hauek azpikategoriatan bana daitezke eta azpikategoria bakoitzari lotutako ikerketak kontsultatu, norberaren ikerketan edo diagnosi-proban moldaketak egiteko.
Adibidez: proposatzen den zeregin bakoitzak eragin erlatiboa du zehaztasunean, konplexutasunean eta jariotasunean. Eskatzen den output-aren konplexutasunak, adibidez, ez du eragin nabarmenik zehaztasunean edo jariotasunean, soilik konplexutasunean. Probagilearen zehaztasun-maila ebaluatzeko, hobe da bakarrizketa/elkarrizketa zereginak erabiltzea, esanguratsuagoak baitira.
- Ordenagailu bidezko kalifikazio batzuk asko hurbiltzen dira pertsona ebaluatzaileen emaitzetara. Adibidez, e-rater tresnarekin eginiko ikerketen arabera, gizaki ebaluatzaileekiko adostasuna emaitzetan %87tik %94erainokoa da. Desberdinak dira makina batek eta gizaki batek egin ditzaketen ebaluazioak, baina pertsona-makina ebaluatzaile-bikoteak eratzeak asko azkartuko luke proben kontrasteen denbora eta baliabideak aurreztu.
Ikerketa honen helburua da idatzikoaren diagnosirako erabiltzen diren eskalak hobetzea, bai fidagarritasunean eta bai erabilgarritasunean. Interesatzen bazaizue, bertan ikusiko dituzue erabilitako deskriptore enpirikoak. Neu behintzat, adi-adi ari naiz ikerketa irakurtzen.
0 iruzkin:
Publicar un comentario en la entrada